in

Agente Marjolein emotioneel over meisje dat einde aan haar leven maakte: ‘Ik had je zo graag willen helpen’

‘Je neemt een verschrikkelijke beslissing. Ik weet niet eens meer wat ik schreeuwde. Ik draai me om en zie je stil op de grond liggen.’

Politieagente Marjolein uit Zwolle zag voor haar eigen ogen hoe een meisje een einde aan haar leven maakte.

,,Had ik iets anders moeten zeggen? De woorden die je op zo’n moment uitspreekt zijn cruciaal. Ik was bang dat ze zou springen op het moment dat ik met haar aan het praten was’’, vertelt politieagente Marjolein van Basissteam Zwolle.

Op de derde etage van het politiebureau in Zwolle Zuid vertelt ze over de dag die voor altijd in haar geheugen gegrift staat.

Ogenschijnlijk luchtig, toch schuilt er meer achter die koele houding, dan een eerste indruk doet vermoeden.

Nu, tweeënhalf jaar later, kan ze er makkelijk over praten. ,,Bij iedere heftige gebeurtenis schrijf ik het van mezelf af. Dan kan ik het nog eens teruglezen en dat helpt me enorm.’’

We waren er voor jou
‘Ik denk nog vaak aan je. Ik rijd nog vaak langs de plek van het ongeval. De keuze die je hebt gemaakt respecteer ik nog iedere dag.

Ondanks dat ik er vaak aan word herinnerd en ik je zo graag had willen helpen! Het is een zonnige woensdagochtend en ik draai een late solodienst op de motor.

Ik krijg een bijzondere melding van de meldkamer. Er zou een persoon ergens op hoogte zitten. Als ik er bijna ben, zie ik je.

Ik schrik en voel de spanning in mijn lichaam. Het enige wat ik op dat moment denk is: niet doen! Je zit hoog, heel hoog.

Ik ben als eerste ter plaatse. Wat moet ik doen? Ik praat mijn collega’s bij via de portofoon zodat zij weten waar de exacte locatie is.

Ik roep iets naar je om je gerust te stellen. Ik twijfel wat ik tegen je moet zeggen. Ik hoop zo dat je rustig en veilig bij me komt.

Terwijl jij daar zit komen alle hulpdiensten ter plaatse. We willen je helpen. Je roept dat je niet gelooft dat we er voor jou zijn. Maar we waren er voor jou, écht!

Over de donkerste dag in haar werkzame leven schreef Marjolein – in eerste instantie voor haarzelf – een emotioneel verhaal.

Na overleg met de nabestaanden van het meisje plaatste ze het op de Facebookpagina van de politie in Zwolle.

,,Dat hebben we gedaan ter preventie. Het is niet erg om te laten zien dat je ergens mee zit.

Probeer eruit te komen door je sombere gevoelens te delen.’’ Tegelijkertijd wil het korps laten zien dat agenten mensen van vlees en bloed zijn.

Rugzak met een boekje
Nooit eerder zat Marjolein in zo’n situatie. ,,Toen dit gebeurde, wist ik eigenlijk niet zo goed wat ik moest doen.

Ik heb meerdere keren meegemaakt dat ik ter plaatste kom als het gebeurd is. Maar nu stond dit meisje er nog.’’

‘We vinden je rugzak in het gras. Er zit een boekje in. In dit boekje staan veel persoonlijke dingen.

Door jouw verhaal te lezen, wordt het persoonlijk en krijg ik nog meer motivatie om je te helpen. Dan komen er twee onderhandelaren ter plaatse.’

Omdat beide onderhandelaren mannen zijn, vragen ze Marjolein of ze het gesprek wil overnemen. Dat zou vertrouwder kunnen voelen.

Lees ook  Kabinet overweegt 1G-beleid voor heropening nachthoreca

,,Dat vond ik moeilijk. Ik wilde niet op mijn geweten hebben dat ze iets doet wat ik juist niet wil.’’

Samen met de onderhandelaren spreekt ze uren met het meisje. Na vier uren praten, lijkt het alsof ze hun doel hebben bereikt. Een onderhandelaar gaat omhoog om het meisje in veiligheid te brengen.

Even vasthouden
‘Ik zie dat je de onderhandelaar een hand geeft. Ik voel me opgelucht, je bent veilig. Ik ga even op de grond zitten.

Door de spanning voel ik even niets meer. Ik zie dat de onderhandelaar naar beneden komt en een collega van het arrestatieteam naar boven gaat.

Samen gaan zij zorgen dat jij veilig naar beneden kunt komen. Dat wist ik zeker! Ik sta weer op. Ik wil je zien en gewoon even vasthouden. Je laten voelen dat je een prachtige meid bent.

Dan besluit jij dat je het anders voor ogen hebt dan wij. Je neemt een verschrikkelijke beslissing. Ik kan me niet voorstellen hoe jij je op dit moment gevoeld moet hebben.

Ineens is het muisstil. Ik weet niet eens meer wat ik toen schreeuwde. Ik draai me snel om, het geluid wat ik hoorde zal ik nooit meer vergeten. Ik draai me weer om in jouw richting en zie je stil op de grond liggen.’

Leeg in mijn hoofd
,,Ik ben op de motor teruggereden naar het bureau. Ik moest zo ontzettend huilen, dat ik de motor aan de kant heb gezet. Ik was op dat moment helemaal leeg in mijn hoofd’’, vertelt Marjolein.

Op het bureau willen haar collega’s weten hoe het is gegaan. ,,Daar had ik toen geen behoefte aan. Ik ben gaan douchen en wilde graag een moment voor mezelf.

Daarna ben ik in gesprek gegaan met collega’s. Wat gebeurde er? Hoe voelde je je? Hoe zit je er nu bij? Dat soort vragen. Dat vond ik heel prettig.’’

”In haar boekje heb ik teksten gelezen waaruit blijkt dat ze dit echt wilde”
– Marjolein, agente politie Zwolle

Marjolein kreeg binnen de politie hulp van het Team Collegiale Ondersteuning. ,,Nu praat ik er luchtig over en gaat het goed met me, maar op zo’n moment ben je helemaal van slag.’’

Invloed op haar werk als politieagent heeft het incident niet, maar, zegt ze: ,,Ik heb er twee weken veel aan gedacht.

Door mijn hoofd schoten gedachtes als: hadden we het op een andere manier moeten doen? In haar boekje heb ik teksten gelezen waaruit blijkt dat ze dit echt wilde.

Daardoor heb ik me er op een gegeven moment bij neergelegd, maar zulk soort gebeurtenissen moet je niet te vaak meemaken.’’

Op haar blog kreeg ze veel positieve reacties. ,,Ook van andere ouders die hun kind hebben verloren door suïcide.

De ouders van dit meisje vinden het mooi dat we hier als politie aandacht aan schenken. Ze willen dat er meer ruchtbaarheid wordt gegeven aan zelfmoord. Het kan mensen helpen om hier open over te zijn.’’

De achternaam van Marjolein is bekend op de redactie. Vanwege privacyredenen wil ze daarmee niet in de media.

Praten over zelfmoordgedachten kan anoniem: chat via www.113.nl of bel gratis 0800-0113.

‘Het helpt erover te praten’
Om moeilijke gebeurtenissen te kunnen verwerken, is bij de politie het Team Collegiale Opvang opgezet.

Lees ook  Baby (0) ook omgekomen na crash in Chaam: 'Verschrikkelijk voor de familie'

,,Dat zijn collega’s voor elkaar die in gesprek gaan mét elkaar’’, zegt teamchef Marc Roll van het basisteam Zwolle.

Volgens hem is er wat veranderd in de loop der jaren bij het korps. ,,Tegenwoordig mag je kwetsbaarheid tonen. Wij hebben te maken met ingrijpende gebeurtenissen. Dat raakt je als mens en het helpt om daarover te praten.’’

Volgens de teamchef is het belangrijk om tijdens zo’n nagesprek exact te bespreken wat er gebeurd is en zo blinde vlekken weg te halen.

,,Iedereen heeft een bepaalde rol. Bij de gebeurtenis waar Marjolein over vertelt, zat zij er bovenop, maar er zijn ook mensen geweest die verderaf stonden om mensen tegen te houden bij de toegangswegen.

Als je vertelt wat jouw rol is geweest en wat je hebt gezien en gedaan, dan kan een ander dat helpen bij de verwerking.’’

Voor agenten is er ook hulpverlening, zoals bedrijfsmaatschappelijk werk, een geestelijk verzorger, een arbeidsdeskundige en mental coaches.

,,Het blijft ook belangrijk dat je zelf signalen herkent. Als je na een gebeurtenis een tijdje slecht slecht slaapt, hoeft dat niet erg te zijn. Als dat een paar weken later nog zo is, moet je aan de bel trekken.’’

Waarom we hierover schrijven
Media zijn doorgaans terughoudend bij het schrijven over zelfdoding. In Nederland zijn speciale richtlijnen opgesteld door 113 Zelfmoordpreventie waarin beschreven wordt hoe je als media kunt bijdragen aan het voorkomen van suïcides.

Dit artikel is in samenwerking met hen geschreven. Tegelijkertijd vindt de Stentor schrijven over suïcide belangrijk.

Het aantal suïcides is in Nederland de laatste jaren toegenomen, van 1353 suïcides in 2007 naar 1829 suïcides in 2018.

Zelfdoding is de grootste doodsoorzaak onder jongvolwassenen tot veertig jaar en veroorzaakt in deze leeftijdsgroep meer doden dan kanker.

Ook vinden we het belangrijk om te schrijven over de impact van een zelfdoding voor omstanders, zoals politieagente Marjolein.

De redactie van de Stentor beschikt over meer informatie over de zelfdoding dan beschreven is in het artikel. Deze details laten we bewust achterwege.

,,Het is onverstandig om methodes van suïcide te vermelden, omdat dit kan aanzetten tot kopieergedrag.

Het kan kwetsbare mensen op ideeën brengen en triggeren om tot actie over te gaan. Niet alleen het beschrijven van de methode, maar ook het idealiseren van de dood kan gevaarlijk zijn’’, zegt Scarlet Hemkes, persvoorlichter bij 113 zelfmoordpreventie. ,,Schrijven over suïcide kan ook preventief werken.’’

Wat doen politieonderhandelaren?
Om politieonderhandelaar te worden volgen agenten een interne Basisopleiding Onderhandelen van vijf weken.

Die wordt gegeven door het Team Bewaken, Beveiligen en Interventies van de Politieacademie in Ossendrecht.

Agenten worden tijdens de opleiding getraind om in contact met hun gesprekspartner ,,de-escalerend op te treden, rust te brengen en voor beide partijen te zoeken naar de beste oplossing’’, vertelt communicatieadviseur Nanda Kappers van de Politieacademie in Apeldoorn.

,,Deze onderhandelaars zijn 24/7 oproepbaar en worden ingezet bij crisissituaties. Ze proberen middels communicatie een bijdrage te leveren aan een geweldloze beëindiging van de crisissituatie. Het is dus geen full-time functie maar een ‘deeltaak’, legt ze uit.

Hoe vaak politieonderhandelaars worden ingezet kan de politie niet vertellen. Kapppers wil niets kwijt over wanneer onderhandelaars een gesprek van een agent overnemen. ,,Omdat het een afgeschermde opleiding is, gaan we verder niet in op de inhoud.’’

Vrouw doodgebeten door zwarte beer, politie maakt dier en twee jongen af

Het wordt warm! Zomerse temperatuur van 25 graden in aantocht